Op 16 februari 2010 heeft Burkina Faso als dertigste staat bij het Verdrag inzake clustermunitie zijn ratificatie-instrument betreffende het verdrag neergelegd bij de Verenigde Naties in New York. Deze historische gebeurtenis betekent dat het noodzakelijke aantal staten om het verdrag in werking te laten treden, bereikt is. Het verdrag zal formeel in werking treden op 1 augustus 2010. 

De Internationale Rode Kruis en Rode Halve Maanbeweging is een grote voorstander van het Verdrag inzake clustermunitie. Het verdrag is een onmisbaar instrument om voor eens en altijd het lijden dat door deze wapens veroorzaakt wordt, te beëindigen. Het verdrag is een verbod op clustermunitie en verbiedt het gebruik, de productie, opslag en de overdracht van deze wapens. Het vereist ook de ontruiming van verontreinigde grond, de vernietiging van bestaande voorraden en het verlenen van zorg en bijstand aan slachtoffers van clustermunitie. Het Internationale Rode Kruiscomité (ICRC) roept alle staten op om zo spoedig mogelijk toe te treden tot het verdrag.
 

Het gebruik van clustermunitie is om meerdere redenen problematisch en moeilijk te verenigen met de beginselen van het internationaal humanitair recht. Door het grote bereik van de wapens en de beperkte nauwkeurigheid is het moeilijk een onderscheid te maken tussen militaire doelwitten en de burgerbevolking en hun goederen. Bovendien blijkt heel wat van deze munitie in hoge mate onbetrouwbaar. Dit heeft tot gevolg dat vele submunitie niet ontploft bij impact, waardoor deze als explosieve oorlogsresten achterblijven. Ze hebben dan dezelfde werking als landmijnen, alleen zijn ze in de meeste gevallen veel dodelijker. Vooral de burgerbevolking wordt hiervan het slachtoffer, meestal wanneer de vijandelijkheden reeds lang gestaakt zijn.

De inwerkingtreding van het Verdrag inzake clustermunitie biedt het internationaal humanitair recht een breed kader om het civiele leed dat wordt veroorzaakt door "wapens die niet stoppen met doden" te voorkomen of te beëindigen. Het Verdrag inzake antipersoonsmijnen van 1997, het Protocol inzake explosieve oorlogsresten van 2003 en het Verdrag inzake Clustermunitie van 2008 vormen samen een verreikende reactie op de humanitaire gevolgen van niet-ontplofte munitie en zijn hoopgevend voor de getroffen gemeenschappen.
 

De dertig landen die het verdrag tot op heden geratificeerd hebben, zijn: Albanië, Oostenrijk, België, Burkina Faso, Burundi, Kroatië, Denemarken, Frankrijk, Duitsland, de Heilige Stoel, Ierland, Japan, de Democratische Volksrepubliek Laos, Luxemburg, Macedonië, Malawi, Malta , Mexico, Moldavië, Montenegro, Nicaragua, Niger, Noorwegen, Nieuw-Zeeland, San Marino, Sierra Leone, Slovenië, Spanje, Uruguay en Zambia. Enkele andere landen zullen binnenkort het verdrag ratificeren.